kostkarubika.org - Polskie Stowarzyszenie Speedcubingu

Podzielmy trening 3x3x3 na 10 etapów: przedstawiony schemat jest lekko zmodyfikowaną wersją drogi, jaką sam przeszedłem oraz kursu szkoleniowego, jaki przekazuję swoim uczniom. Krok pierwszy rozpoczyna się od pierwszego pełnego ułożenia kostki Rubika, natomiast krok 10. jest najwyższym speedcubingowym stopniem wtajemniczenia.

1. Nauka podstawowej techniki z grupy „LBL”.

Zapraszam do kursu podstawowego 3x3x3. Po zapamiętaniu i utrwaleniu wszystkich kroków można zacząć myśleć o poprawianiu techniki. W tym celu zalecam naukę podstawowych fingershortcutów na bazie przystosowanych do tego celu „cykli ruchów oraz dopasowanie ich do metody „LBL”. Kiedy zdołacie płynnie układać podstawową techniką, wówczas można pomyśleć o przejściu do następnego kroku.

2. Nauka pierwszych permutacji

Rozpoczęcie nauki systemu „Fridrich” jest dość odważnym krokiem, lecz z odpowiednim zapleczem technicznym zdobytym w kroku pierwszym na pewno dacie sobie radę. W kroku drugim pierwszy raz spotkacie się z techniką „Fridrich” a raczej jej uproszczoną wersją. Podstawą będzie nauka permutacji „A” i „U”, gdyż, stosując je, możemy rozwiązać każdą inną. Oczywiście znajomość tylko dwóch permutacji to zdecydowanie za mało, aby osiągnąć satysfakcjonujące wyniki.

3. Nauka siedmiu orientacji - „fridrich uproszczony”

Orientację ostatniej warstwy można podzielić na dwa etapy, co pozwala nam wyeliminować blisko 90% algorytmów potrzebnych do nauki przy pełnym systemie „Fridrich”. Pierwszym etapem jest ułożenie żółtego krzyża (cały krok jest opisany w kursie podstawowym). Zabieg ten sprawia, iż dokończenie orientacji wymaga od nas znajomości jedynie sytuacji 1-7 zaprezentowanych w dziale OLL kursu zaawansowanego.

4. Nauka pozostałych permutacji

Permutacje są zdecydowanie najłatwiejszym etapem układania. Każda permutacja ma swoje cechy charakterystyczne, pomagające przy zapamiętywaniu oraz wykonywaniu . Nauka 7 orientacji i większości permutacji daje niesamowite możliwości w początkowej fazie nauki „Fridrich”. Dzięki nim można w bardzo krótkim czasie osiągnąć wyniki w okolicach 35-40 sekund. Po opanowaniu rozwiązywania ostatniej warstwy w „uproszczonym Fridrichu” proponuję odłożyć kartki z nowymi algorytmami i skoncentrować się na poprawianiu czasu. Zabieg ma na celu utrwalenie opanowanych algorytmów. Osiągnięcia czasowe na tym etapie są bardzo zróżnicowane, ale przy systematycznym treningu możliwe są średnie wyniki poniżej 30 sekund. Pokonanie tej bariery jest dobrym momentem na przejście do następnego kroku.

5. Nauka podstawowej grupy algorytmów F2L

Algorytmy F2L w technice „Fridrich” są bardzo przyjazne w nauce i bardzo wygodne podczas wykonywania. Niestety, na etapie F2L-a przestawienie się z techniki LBL na Fridrich jest dość poważną rewolucją i zastosowanie nowych algorytmów w praktyce koliduje ze starymi, silnymi przyzwyczajeniami. Ma to nieprzyjemne skutki związane z osiąganym czasem ułożenia. Czasy pogarszają się nawet o 10 sekund w skali długofalowej. Pamiętajcie jednak że JEST TO NORMALNE ZJAWISKO. Pojawia się zniechęcenie i złość, ale ten najgorszy w nauce etap trzeba po prostu przejść! Po opanowaniu podstawowej grupy algorytmów otworzy się przed Wami prosta droga do osiągania wyników poniżej 20 sekund, a to jest już magiczna bariera, której pokonanie przyniesie Wam olbrzymią satysfakcję jak również uznanie wielu speedcuberów, a wśród nich moje.

6. Nauka kolejnej partii OLL

Algorytmy OLL podzielone są na grupy algorytmów o podobnym kształcie. Podział ten dokonany został na podstawie luźnych skojarzeń związanych z kształtem, jaki żółte elementy tworzą na górnej warstwie. Dodatkowo wszystkie przypadki OLL zostały ponumerowane. Pod względem poziomu trudności w pierwszej kolejności polecam naukę grup: „Fridrich uproszczony”, „P” „C” „T” oraz „kwadratów”. Nauka kolejnych grup OLL pozwoli obniżyć czas ułożenia o kolejne cenne sekundy. Na tym etapie, przy odrobinie szczęścia możliwe są pierwsze pojedyncze ułożenia w okolicach 15-17 sekund. Dalsza kolejność zapamiętywania grup zależy już tylko od was. Pamiętajcie, że opanowanie pełnej techniki „Fridrich” umożliwi stałe układanie poniżej 15 sekund.

7. Nauka algorytmów F2L grupy rozszerzonej i zaawansowanej

Aby efektywnie wykorzystać zdobytą na tym etapie wiedzę, należy zastosować się do znanego cytatu Shatoro Makysumi. Paradoksalnie ograniczenie szybkości umożliwia zwiększenie płynności, która na tym etapie nabiera kluczowego znaczenia. Pojawia się najpotężniejsza broń speedcuberów czyli tzw. Look Ahead, o którym więcej możecie przeczytać w odrębnym temacie. Grupa poszerzona i zaawansowana na etapie F2L otwiera drogę do czołówki Polski oraz stałego miejsca w pierwszej 15 oficjalnych zawodów. Opanowanie tego materiału w znaczny sposób ograniczy negatywne zjawisko regrippingu oraz umożliwi stałe wyniki w okolicach 13 sekund z pojedynczymi ułożeniami w okolicach 9-11 sekund.

8. Nauka mirrorów permutacji

Po osiągnięciu poziomu stałego układania poniżej 15 sekund należy skupić się na redukcji regrippingu. Na etapie ostatniej warstwy możemy tego dokonać, opanowując mirrory konkretnych permutacji. Im więcej mirrorów opanujecie, tym więcej czasu w skali długofalowej zaoszczędzicie. Ciężko stwierdzić, jakie możliwości czasowe daje opanowanie tego kroku, gdyż niewielu speedcuberów go opanowało. W moim przypadku pozwoliło mi to na osiąganie stałych średnich wyników poniżej 12 sekund.

9. Nauka mirrorów orientacji

Bardzo żmudna praca przed Wami. Opanowanie założeń tego kroku wymaga olbrzymich nakładów czasowych oraz niewątpliwie wiary w efekty wkładanej pracy. Ilość algorytmów OLL połączona z ich trudnością sprawia, że musimy na nowo opanować cały dział OLL wykonywany „od tyłu” lub inaczej „na plecach”. Ukończenie kroku 8. będzie już nie lada przedsięwzięciem, natomiast opanowanie mirrorów wszystkich orientacji jest wyczynem, którego dokonało naprawdę niewiele osób na świecie. Na tym etapie kończy się materiał, który mogę Wam przekazać. Ze zdobytą tu wiedzą oraz przy systematycznym treningu jesteście w stanie zagrozić najlepszym układaczom na świecie i głęboko wierzę, iż choćby z częścią z Was spotkam się w finale nie jednych polskich a może nawet międzynarodowych zawodów.

10. Inwencja twórcza

Jak sama nazwa wskazuje, jest to poziom, który wymaga od Was własnych przemyśleń, ćwiczeń psychologicznych oraz umiejętności radzenia sobie ze stresem. Szlifowanie poszczególnych kroków oraz rozwiązywanie zaistniałych problemów polega na głębokiej analizie i pracy często w konsultacji z najlepszymi układaczami. Nie będę pisał recept na różne kostkowe dolegliwości. Liczę na to, iż każdy z was sam dotrze do tego poziomu i za parę lat rozbuduje prezentowane tu materiały pod kątem własnych doświadczeń.

Jest to oczywiście tylko propozycja - przykładowy plan działania. Możecie modyfikować go według własnego uznania, lecz przekonacie się, że kolejność etapów i ogólna tendencja rozwoju będzie zbliżona do zaprezentowanej wyżej. Osobiście zajmuję się obecnie głównie krokami 9. i 10. Dojście do tego etapu zajęło mi 5 lat, lecz pamiętajcie, że do wszystkiego dochodziłem sam (zwłaszcza w początkowej fazie nauki). Popełniałem mnóstwo błędów, a algorytmy do poszczególnych sytuacji zmieniałem wielokrotnie, zanim znalazłem optymalne do większości przypadków. Wam dojście do poziomu mistrzowskiego może zająć zdecydowanie mniej czasu! Pamiętajcie o tym. Jestem przekonany, iż przy systematycznym treningu, korzystając z dorobku doświadczonych speedcuberów, staniecie się stałymi uczestnikami finałów oficjalnych zawodów w niespełna 2 lata…